logowanie rejestracja

O poezji, z powodu telefonów po śmierci Herberta

Nie powinna istnieć
ze względu na poczęcie,
embrion i poród,
szybkie dorastanie,
uwiąd i śmierć,
bo co jej do tego.

Nie może mieszkać
w alkowach serca,
w zgryźliwościach wątroby,
w sentencjach nerek,
ani w mózgu zdanym na łaskę tlenu.

Nie powinna istnieć, ale istnieje.
Ten, który jej służył,
leży zmieniony w rzecz
wydaną rozpadowi na sole i fosfaty,
zapadającą się
w swój dom chaosu.

Rano rozdzwoniły się telefony.
Kapelusze ze słomki, śliskich włókien, płótna
są przymierzane w lustrach
przed wyjściem na plażę.
Próżność i żądza dalej zajęte sobą.

Oswobodzona z majaków psychozy,
z krzyku ginących tkanek,
z męki wbitego na pal.

Wędruje światem.
Wiecznie jasna.

/ 0 głosów
Dodano: 13.06.2011Wyświetleń: 1738
Dodajesz komentarz jako: Gość